Draaiorgel oorlog

Zoals wellicht bekend loopt er bij mij elke vrijdag tussen 10:30 en 11:15 een man met een draaiorgel door de wijk. Waaraan ik dat verdiend heb ik mij geheel onbekend maar erg prettig is het niet. Zeker niet als de draaiorgelman besluit voor mijn raam te gaan staan, zoals hij op Goede Vrijdag deed. Het raam stond open en het lawaai overtrof mijn irritatiegrens (en overtrof overigens ook al het andere geluid binnen) en heb hem de huid vol gescholden.

Klacht ingediend

Ik geef toe: ik had op dat moment zo kunnen figureren als asowijf in een B-film – maar ik moest mijn frustratie kwijt en schreeuwen was noodzakelijk om er bovenuit te komen. Na deze aanvaring heb ik contact opgenomen met de gemeente Amstelveen ivm geluidsoverlast. De mevrouw die ik toen aan de lijn had kon zich niet voorstellen dat er een vergunning was uitgegeven om met een draaiorgel door een woonwijk te lopen en ging het uitzoeken.

Die vrijdag daarop was de draaiorgelman verdwenen, en dat bleef ook een aantal weken zo. ‘Prima’, dacht ik ‘opgelost’, totdat de totaalidioot een maand geleden weer opdook, niet voor mijn raam, maar wel door de straten rijdend. En hoewel dat ook een pokke-herrie geeft, is dat lang niet zo erg dan voor mijn raam gaan staan.

Misnoegen

Twee weken geleden is het tot een ..tsja.. hoe zeg je dat.. misnoegen gekomen. Ik had namelijk die avond daarvoor tot 1:30 aan een site gewerkt (en nog wat gefacebookt/geïnternet etc.) dus ik was moe en had besloten om die vrijdag lekker te gaan uitslapen. Het was warm en dus stond het raam open. Ik sliep héérlijk uit, totdat ik om 10:30 gewekt werd door het betreffende kut-orgel dat weer door de wijk reed.

Nu heb ik al een godsgruwelijke hekel aan het geluid van mijn wekker, maar een draaiorgel is nét nog een stukje erger. Geïrriteerd als ik was ben ik maar opgestaan, ben gaan douchen, cavia’s vertroeteld met ‘vers’ hooi en water en heb m’n boterhammetjes gesmeerd. Totdat die geluidsnazi – na zijn rondje door de buurt – voor mijn raam ging staan en zijn orgel weer aanzette…

Niet voor mijn raam

Er ontplofte iets… 2 meter voor mijn open slaapkamerraam. Het rondje door de straat waarbij hij mij had wakker gemaakt was tot daaraantoe, maar dit ging te ver. Het geluidsniveau was zo ongeveer dat als je in een bioscoop ervaart tijdens een film waar er net een atoombom ontploft terwijl er een vliegtuig achter je neerstort (niet overdreven) en dat terwijl je net wakker bent.

Noem het een ochtendhumeur, noem het frustratie

Dus ik besloot om hem voor de 2e maal aan te spreken op zijn wanstaltige gedrag. Net als de eerste keer was dat op ietwat luide toon omdat ik mijn stem moest verheffen om boven dat orgel uit te komen. En verzocht hem om ergens anders te gaan staan (lees: Ik riep of hij kon optieffen met zijn kut-orgel). Hij zei dat hij daar al jaren staat en niet van plan was om voor mijn raam weg te gaan, zeker niet omdat hij net 2 euro van mijn bovenbuurman had gekregen. Hij riep tegen mij dat ik de vorige keer ook al liep te zeuren, maar dat hij hier ‘gewoon’ mocht staan. Had ik hier maar niet moeten gaan wonen. (wtf?) Zijn knecht begon zich er ondertussen ook mee te bemoeien en na wat geschreeuw over en weer smeet ik het raam dicht. M’n bloeddruk was inmiddels ver boven normale waarden gestegen. Dus heb ik een emmer gepakt, gevuld met water, het raam weer open gedaan en over zijn knecht gesmeten (de orgelman zelf stond te ver weg, z’n knecht stond op ongeveer 2 meter afstand van mijn raam bij het orgel). Noem het een ochtendhumeur, noem het frustratie. Ik was het zat. Had die vent maar niet zo dicht voor mijn raam moeten gaan staan als hij weet dat ik er last van heb.

Zijn knecht en hijzelf konden de emmer water niet echt waarderen. Hij riep dat als ik zijn orgel had geraakt dit kapot zou gaan. Ik waarschuwde hem dat als hij niet weg zou gaan (en blijven) ik de volgende keer op het orgel zou richten in plaats van zijn knecht. Hij wilde de politie bellen, wat mij ook geen gek idee leek, maar dit bleef achterwegen. In plaats daarvan bedreigde zijn knecht om een steen door mijn raam te gooien. Zijn knecht meldde dat hij in de geestelijke gezondheidsinstelling Parnassia had gezeten en de orgelman bevestigde dat zijn knecht ‘zo gek als een deur’ was. Nou ja… dat vermoeden had ik toch wel, je gaat niet voor je lol met een centenbak naast een draaiorgel staan, dan moet je op z’n minst zwakbegaafd zijn.

Het ontaarde een beetje in een scheldpartij waarbij zij mij en ik hen een aantal (dodelijke) ziektes toewenste zoals trommelvlieskanker en lepra (opdat hij geen ledematen meer had om zijn orgel aan te draaien motor van het orgel te starten). Ik geef toe enig moreel besef had ik op dat moment niet. Na het gescheld over en weer wilde de orgelman dat ik mijn excuses zou aanbieden voor de emmer water die zijn knecht had moeten incasseren, wat ik weigerde. Ik zei dat ik alleen m’n excuses zou aanbieden als hij beloofde niet meer voor mijn raam te gaan staan. Dit bleek een impasse te zijn en uiteindelijk is de orgelman met aanhang vertrokken.

‘Je orgel voor mijn raam parkeren is een emmer water riskeren’

Die week daarop (vorige week dus) was ik niet thuis, dus ik ben benieuwd morgen. Hij weet nu wat de consequentie is van voor mijn deur gaan staan. Ik heb er al een leuke slagzin van gemaakt: ‘Je orgel voor mijn raam parkeren is een emmer water riskeren’, nu alleen nog een leuk bordje in Photoshop knutselen en voor mijn raam zetten, als waarschuwing.

N.B. Het liefst wil ik dat die man met zijn hobby uit letterlijk het jaar 0 verdwijnt, maar als hij in een straal van 20 meter van mijn huis vandaan blijft vind ik het ook al goed. Overigens: echt niet dat ik een beetje geluidsoverlast erg vind. Ik woon vlakbij de helikopter landingsplek op Schiphol, er is hier veel bouwverkeer en als mijn buren een feestje geven vind ik het prima. Ik wil echt geen zeikerd zijn, maar een orgel 2 meter voor mijn raam is te veel van het goede. Grr…

En hij was er weer: Lees verder.